Op maandag 2 april 1973 zat ik als vierjarig jochie in het houten noodgebouw van kleuterschool Het Ankertje. Precies op díe plek staat nu het stenen gebouw De Carrousel (nu een kinderdagverblijf).
Het was een echte stormdag; de wind jóeg om het gebouw. Het kraakte, het piepte, de muren dreunden en de ramen trilden… Ik was op dat moment ergens in een hoek aan het spelen waar de wind vol op beukte. Ik weet niet eens meer waarmee ik speelde, met blokken ofzo. En toen klonk er opeens een scherpe kraak, een zinderend geluid dat dwars door alles heen sneed. Alsof de twee houten muren waar ik vlakbij zat uit elkaar werden gescheurd, alsof er een enorme tak van een boom afbrak en tegen het gebouw aan kwakte. Dat gebeurde natuurlijk niet echt, maar zo léék het wel — echt héél intens.
Ik vond het maar hé-lé-maal niks. Er brak paniek uit in de hele klas, maar bij mij sloeg de totále paniek toe! De angst door dat geluid was zo hevig dat de juf mij destijds met geen mogelijkheid meer gerust kon stellen. Mijn paniekknop stond op "AAN" en die knop zat muurvast... Uiteindelijk heeft ze ons Ma maar gebeld.
Even later kwam ons Ma binnen — met rode wangen en het haar nat in coup lentestorm. Ze pakte mijn hand en we gingen naar huis, half lopend, half fietsend tegen de storm in. De fiets ratelde bij elke windvlaag als een malle, het was duidelijk dat de storm nog niet was gaan liggen.
Toen uiteindelijk thuis de voordeur dichtging bleef de storm -gelukkig- buiten. En terwijl mijn 'emotionele storm' langzaam ging liggen, klonk er muziek uit de radio. Demis Roussos met Forever and Ever en Earth & Fire met Maybe Tomorrow. Niet dat ik toen wist welke artiesten dat waren, noch de teksten begreep, maar die nummers hebben zich voor altijd aan die dag vastgehecht en zijn in mijn herinnering gegrift.
Ook nu, als ik bijvoorbeeld die Roussos hoor, komt een deel van dat gevoel terug. Niet de paniek, niet het kleuterschrikverdriet… maar iets anders. Een soort van eindeloosheid of een soort van... tja, hoe moet ik dat zeggen? Ik wéét het eigenlijk niet eens precies. Het gevoel is zó ongrijpbaar dat woorden tekortschieten, maar voor mij is het altijd onmiddellijk herkenbaar.
Het wás ook een échte storm hoor — orkaankracht zelfs, die 2 april 1973. Thuis was de serre deels kapotgewaaid en enkele dakpannen lagen op de oprit, ook dát zag ik natuurlijk. Mijn vader was er speciaal voor naar huis gekomen vanuit zijn werk. Werken kon toch niet met zulk weer en de serre een beetje stutten, zover dat ging, was mínstens zo belangrijk. Nu begreep ik ook waarom we daarnet via de voordeur naar binnen gingen (ik vond dat al gek — wij gingen altijd áchterom). Maar via de serre was het veel te gevaarlijk. Glasscherven, windvlagen. Alles bewoog van dat ding!
Via het raam in de deur stond ik te kijken naar mijn vader die de serre aan het stutten was. Jerney Kaagman blèrde "♪ Maybe Tomorrow maybe Tonight ♫" op de achtergrond.
De storm van 1973 ging liggen, maar déze herinnering blijft — Forever and Ever!(klik)
* Op die dag sloeg ook het zendschip van Veronica los van haar ligplaats en belandde op het strand in Scheveningen. In Nederland verloren als gevolg van die storm zelfs drie mensen het leven! Van die doden en dat schip had ik destijds als kind totaal geen benul natuurlijk, gelukkig maar!
Ik hoorde laatst van iemand uit de omgeving hier dat ook Elshout het te verduren kreeg: Het spitse dak van de klokkentoren was eraf gewaaid!
📖 Meer over de Storm van 2 april 1973 op Wikipedia